miðvikudagur, 24. október 2007

Brest

úrkomumet í sept og okt síðan 1936....þetta er eitt af þessum metum sem hefði ekki þurft að slá. Næ ekki að líta rómantískum augum þetta stormsama haust. Rakst á einhverjar skeppnur í ullarpeysu skápnum mínum en var ekki viss hvað væri á ferðinni, síðan hafa peysurnar fengið að dúsa útá snúru í öllu rokinu og skápurinn hreinsaður með ajax-geðveiki.
Leornado di Caprio á lausu en alls ekki jafn sætur og mér fannst hann í den, líklega það sem brasílíska beibið hugsaði.Hvað um það ég er alveg jafn andlaus og síðast og hef lítið sem ekkert að segja(endalausar þversagnir).

5 ummæli:

blaha sagði...

ég fór einmitt að hugsa hvort hann leonardo gerði sig kannski viljandi ófríðari en hann er í sínu náttúrulegasta ástandi. setti alltaf upp ljóta svipinn sinn þegar hann vissi af ljósmyndurum og svoleiðis. man nefnilega eftir að hafa lesið það að hann hefði fljótt (vel fyrir tvítugt) fengið leið á að vera kyntákn og eftir það sóst eftir hlutverkum þar sem hann þyrfti alls ekki að geisla af kynþokka, þvert á móti.

Edilonian sagði...

Ef það er hægt að gera sig ljótan...er þá ekki líka hægt að gera sig sætan?? Hvernig? eða eru það kannski leiklistarhæfileikar:-o
svo verð ég heima í kvöld...

Edilonian sagði...

er ekki annars bara eitt enn í ljótaN og sætaN eins og góðaN daginn??? eða gerir maður sig ljótann og sætann...nei sé það núna.. eitt N.

blaha sagði...

það er víst vandasamara að gera sig sætan án þess að fara yfir strikið og verða ljótur aftur. þetta er víst allt í útgeisluninni og því hversu sætur manni sjálfum finnst maður vera. og eins og við þekkjum mörg dæmi um þá er fólk sem er mjög sannfært um eigið ágæti og eigin fegurð oft skelfilega óaðlaðandi.

pipiogpupu sagði...

jújú eitt n. fegurð og ekki fegurð. Aumingjans capricious capríó hefur misst allt sitt sexapeal við að affegra sig.